Σήμερα
θα μιλήσουμε για κάτι που νομίζουμε πως αναρωτιούνται όλοι....Τι συμβαίνει και
είμαστε έτσι, άβουλοι, σιωπηλοί, κοιμισμένοι...?? Έχουμε συνηθίσει να λέμε
όλοι (ίσως πάνω στο θυμό μας) πως οι
καναπέδες στις καφετέριες είναι γεμάτοι και τώρα οι ξαπλώστρες θα γεμίσουν από
ανθρώπους που δεν έχουν συνείδηση τι συμβαίνει γύρω τους...και έχουν βρει τον
τρόπο να είναι καλά και αδιαφορούν για τους άλλους...
Κατ΄αρχήν
πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως οι παραλίες, οι καφετέριες, τα εστιατόρια και
τα ξενυχτάδικα, όπως και τα καταστήματα επώνυμων ρούχων και παπουτσιών και οι
ναοί της μόδας και της ομορφιάς δεν γεμίζουν πλέον από τον κόσμο, αλλά από ένα συγκεκριμένο κομμάτι κόσμου,
που αν κάνεις για μια βδομάδα ένα γύρο στα ίδια μέρη θα συναντήσεις τους ίδιους
και τους ίδιους να περιφέρουν την ύπαρξή τους (ούτε και ξέρουν για ποιο
λόγο...).
Κάνοντας
ένα τραγικό συνειρμό μέσα στο μυαλό μας, είναι ζήτημα πλέον να γνωρίζουμε πέντε-έξι
ανθρώπους που ΞΕΡΟΥΝ τι είναι ευτυχία, τι είναι ηρεμία, τι είναι ομορφιά στη
ζωή... Ποιοι μωρέ είναι καλά?? Θέλετε μερικά παραδείγματα "γλεντζέδων και
ξέγνοιαστων"...???
Είναι
ευτυχισμένοι οι νέοι και οι μεγαλύτεροι που δουλεύουν στις πολυεθνικές σαν τα
λοβοτομημένα ανθρωπάκια, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού,
σκουπίζοντας και γλείφοντας τα παπούτσια του κάθε αφεντικού, για να αγοράσουν
ένα καλό αυτοκίνητο, ένα ipad και να στριμωχτούν ανάμεσα στα υπόλοιπα
«νούμερα» κάποιας κοσμοπολίτικης παραλίας με την αγωνία στους σφιχτούς
κοιλιακούς, στο ψεύτικο βυζί και στο πορτοφόλι που κρύβει ο καθένας στο τσεπάκι
του??
Είναι
ευτυχισμένες εκείνες οι παρέες με τα άδεια βλέμματα, τις χαλασμένες σχέσεις,
βαθιά αρρωστημένων ανθρώπων μόνο και μόνο γιατί κάθονται μπροστά σε ένα καλό
εστιατόριο, φορώντας μοδάτα ρούχα και πίνοντας ένα ακριβό κρασί? Το βλέμμα τους
είναι στον έβδομο ουρανό, κοιτάζουν το ταβάνι και βλέπουν αστράκια...Λες και
συνέχεια υπάρχει κάτι που τους πονάει ή κάτι που τους λείπει. Συνέχεια όμως...
Είναι
ευτυχισμένοι οι φαινομενικά τακτοποιημένοι οικογενειάρχες, που αποτελούνται από
έναν πατέρα που όποτε θυμάται κάνει και μια επίσκεψη στο σπίτι, μια μάνα που
τρέχει σαν υστερική να διορθώσει τα πεσμένα της κρέατα και τα παιδιά που
επικοινωνούν μαζί τους μόνο σε επίπεδο «δώσε μου τόσα», γιατί έχουν να
συντηρήσουν το γκομενάκι κι ένα μάτσο καλογυαλισμένα παλιοσίδερα...
Υπάρχουν
δύο κατηγορίες ανθρώπων που είναι αδιάφοροι και ξαπλωμένοι στους καναπέδες και στις
παραλίες. Είναι οι «χορτασμένοι» από τη μια και οι φοβισμένοι-απελπισμένοι
νεοπτώχοι από την άλλη.
Οι
πρώτοι είναι άνθρωποι που δεν έχουν πλέον όνειρα εκτός από εκείνα που δείχνουν τα
πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα. Είναι εκείνοι που βιώνουν την πλήξη
κι έχουν μάθει να ονομάζουν «ευτυχισμένη ζωή», μια σειρά από δολοφονημένες στο τίποτα μέρες.
Γι΄αυτό άλλωστε φορτώνονται με κόκες, ινστιτούτα αδυνατίσματος, χάπια και
κόλακες γύρω τους που τους ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση μιας ύπαρξης που έχει
τόσο βάθος όσο και το πάνω μέρος της επιδερμίδας...
Οι
δεύτεροι είναι άνθρωποι που βιώνουν την απόγνωση ενώ νοιώθουν άχρηστοι και
τιποτένιοι!! Είναι γεμάτοι ενοχές μήπως φταίνε που είναι έτσι
παραπεταμένοι. Γιατί σε μια κοινωνία που «βιάζεται» συνέχεια και ξυλοφορτώνεται
από κάθε είδους ψευτόμαγκες της ζωής και νταβατζήδες, είναι λογικό τα θύματα να
νοιώθουν πως φταίνε. Τους έκαναν να πιστεύουν πως τον προκάλεσαν τον «βιαστή»
και τους την έπεσε. Πως αν είχαν μείνει στο κλουβί τους, φρόνιμοι χωρίς να
απαιτήσουν ποτέ τίποτα, πειθήνιοι κι εξυπηρετικοί, δεν θα τους είχαν «σκίσει»
από όλες τις πάντες....
Δεν
είναι η φτώχεια που σηκώνει κάποιον από το καναπέ. Δεν είναι το άθλιο
σήμερα που βιώνει που θα τον μετατρέψει σε επαναστάτη. Είναι το αύριο που
ονειρεύεται που θα τον ωθήσει. Είναι εκείνο που δεν έχει γεννηθεί ακόμα και το
περιμένει. Και πάνω από όλα είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ του παιχνιδιού που παίζουν
στη πλάτη σου. Η έξοδος από τη ΠΛΑΝΗ... Αν τα όνειρα είναι ανύπαρκτα κι αν οι
επιθυμίες έχουν στερέψει, στο καναπέ και στη ξαπλώστρα θα σαπίσει οποιοσδήποτε,
χωρίς να καταλάβει ποτέ τι του έφταιξε και δεν ένοιωσε πότε ευτυχισμένος.
Για
να επιθυμήσεις μια άλλη ζωή, πρέπει να απορρίψεις αυτή που είχες μάθει να ζεις
μέχρι τώρα. Να πάρεις διαζύγιο από αυτή τη ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ. Αλλιώς οι ξεσηκωμοί σου
κι οι διαμαρτυρίες δεν θα είναι τίποτα άλλο από «χαζοκαυγαδάκια», όπου ο
ισχυρότερος θα σου ρίχνει ένα χαστούκι για να σε συμμαζεύει και εσύ θα κάθεσαι
ήσυχος. Κι εσύ θα λες, τι να κάνουμε αυτό μας έτυχε, θα το υποστούμε....
Υ.Γ.
Όσο πιο πολύ βαθαίνει η «πνευματική αμορφωσιά», τόσο πιο πολύ θα εξαφανίζεται
οποιαδήποτε ελπίδα και θα βυθιζόμαστε στην κατάντια...
Ενεργοί
Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας
