ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Ο καιρός πέρασε, το καλοκαίρι «έσβησε» και εμείς αρνούμαστε πεισματικά να αποδεχτούμε την σκληρή πραγματικότητα... Απολαμβάνουμε τον πρωινό μας καφέ, αφηνόμαστε σε μια τυχαία περιπλάνηση και αναπολούμε...

Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, το ατέλειωτο πράσινο του κάμπου της Ανεμώτιας «κατάπινε» το γαλάζιο του κόλπου της Καλλονής!! Η παραμικρή λεπτομέρεια αυτής της χρωματογένεσης έγινε «προσωπική μας υπόθεση» και «ιντρίγκαρε» τη διάθεσή μας για όμορφες σκέψεις...

Η δύση του ήλιου στο χωριό έμοιαζε με «αδιευκρίνιστη υπόσχεση»...Κάθε που νύχτωνε ξυπνούσαν οι θεοί για να φροντίσουν τα παιδιά τους και εμείς ξεχυνόμασταν στους δρόμους με σκοπό να παρακολουθήσουμε το «παιχνίδι εντυπώσεων» που διαδραματιζόταν επί της έναστρης σκηνής...

Το καλοκαίρι τα γεγονότα πέρα από τα όρια του χωριού φάνταζαν μακρινά...Η καλοκαιρινή Ανεμώτια σε κάνει να νιώθεις ικανός για τα πάντα...Η μέθη εδώ είναι γλυκιά και μελαγχολική...Ακατόρθωτοι έρωτες και τυχαίες φιλίες..Ζαλισμένα χαμόγελα γιόρταζαν τα λάθη τους κάτω από την αυγουστιάτικη πανσέληνο...

Δε χάσαμε ούτε μία ανατολή! Οι ανατολές μας έβρισκαν «χαμένους» στο νεκροταφείο των πνιγμένων ονειροπόλων, εκτεθειμένους και περήφανους για τις σκέψεις μας...

Υ.Γ. Καλό φθινόπωρο σε όλους....

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας  

ΔΕΛΤΙΟ ΤΡΥΓΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, έφτασε η περίοδος του τρύγου και του πατήματος  των σταφυλιών στην Ανεμώτια! Τις τελευταίες ημέρες ο κάμπος του χωριού μας γέμισε από φωνές και γέλια!! Πρόκειται ίσως για την σημαντικότερη και πιο ευχάριστη περίοδο για τους αμπελουργούς. Έχουμε σχεδόν ένα γεμάτο εικοσαήμερο για να αρχίσουμε και να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία, αν βέβαια μας βοηθήσει ο καιρός...που τις τελευταίες ημέρες είναι τελείως φθινοπωρινός!!

Η φετινή χρονιά ήταν ομολογουμένως δύσκολη αφού οι καιρικές συνθήκες ευνόησαν την ανάπτυξη «περονόσπορου» στους αμπελώνες ολόκληρου του νησιού. Ωστόσο, οι Ανεμωτίσιοι αμπελουργοί με την εμπειρία που διαθέτουν φρόντισαν τους αμπελώνες τους και κατάφεραν να ξεπεράσουν σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα. Έτσι και η φετινή χρονιά έχει προϋποθέσεις για την παραγωγή κρασιών υψηλών ποιοτικών επιδόσεων!!

Τα παλιότερα χρόνια ο τρύγος στην Ανεμώτια είχε περισσότερο την μορφή πανηγυριού παρά μιας αγροτικής εργασίας. Και σήμερα όμως η όλη διαδικασία από τον τρύγο και το πάτημα των σταφυλιών, μέχρι και την παρασκευή του παραδοσιακού «Ανεμωτίσιου» κρασιού, αποτελεί πραγματική "Ιεροτελεστία"... που τηρείται σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια από γενιά σε γενιά!

Το χωριό μας σε βάθος δεκαετιών είναι διάσημο για το κρασί του και λαμβάνει συνεχόμενα βραβεία διάκρισης από μεγάλους γευσιγνώστες. Οι χάρτες των διαδρομών του κρασιού περιέχουν στη λίστα τους την Ανεμώτια!!! Είμαστε βέβαιοι ότι και οι νεότεροι αμπελουργοί θα σταθούν στο ύψος των προγόνων τους....

Ευχόμαστε καλή σοδειά στους αμπελουργούς μας, καλό τρύγο και καλή ξεκούραση!!

Υ.Γ. Εν μέσω αρωματικών αναθυμιάσεων σταφυλιού, Διονυσιακών ήχων και τον μούστο να ρέει...οι Ενεργοί Δημότες είναι εδώ!!!

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας 

ΣΩΠΑ ΜΗ ΜΙΛΑΣ....!!!

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ’  τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι άργυρος η σιωπή είναι χρυσός. 

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα». 

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» 

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγε: «κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ….σώπα!» 

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού. 

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, «Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σώπα». Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα». 

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε «Σώπα». 

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε: «Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. «Σώπα» Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές, με τους γείτονες, μας ένωνε όμως το «Σώπα». 

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. 

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα» και μαζευτήκαμε πολλοί μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή! 

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ. 

Εύκολα, μόνο με το Σώπα. Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα». 

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν’την να σωπάσει. Κόψ’την σύρριζα. 

Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. 

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες. Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς, χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς» Αχ! Πόσο θα’ θελα να μιλήσω ο κερατάς και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς, θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς 

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου. 

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!….

Υ.Γ. Ένα από τα αγαπημένα μας ποιήματα!! Eπίκαιρο…και διαχρονικό!!  

ΤΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ ΜΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Τέλη Ιούλη και οι νύχτες στην Ανεμώτια δεν αντέχουν το ξημέρωμα...Τα φώτα σβηστά μα το παραμορφωμένο κερί αναμμένο πάνω στο παλιό ξύλινο τραπέζι της αυλής σε κάποια σημεία του οποίου αναβλύζει ακόμα το ρετσίνι του πεύκου για να μας θυμίζει την πορεία του στον χρόνο...Η μυρωδιά του μουσκεμένου ψιλόφυλλου βασιλικού αναδύεται στο χώρο τονώνοντας τις αισθήσεις μας κι εσύ νομίζεις ότι έχεις έμπνευση...!

Τι γράφτηκε υπό το φώς του κεριού σ’ αυτές τις σελίδες, ένας Θεός το ξέρει αλλά και ο αναγνώστης αυτού του κειμένου...

Το παιδικό βιβλίο με τις εικόνες άνοιξε και μας θύμισε πώς είναι να κάνει κανείς όνειρα...Τα φωταγωγημένα δρομάκια του χωριού, το μεταχειρισμένο ποδήλατο, τα σπασμένα γόνατα, το μοναδικό τζιν παντελόνι που το έκοψε η μάνα και έγινε καλοκαιρινό σορτς, τα τρύπια παπούτσια της ντροπής, το ανύπαρκτο χαρτζιλίκι των γονιών και η φυγή προς το άγνωστο...

Μυρωδιές και αισθήσεις, εικόνες και ήχοι ονοματίζουν τους «χαμένους» έρωτες...! Τότε που οι νύχτες συνομοτούσαν με τη σιωπή και το βερμούτ δρόσιζε τον ουρανίσκο.. Τότε που τα πάρτι πήγαιναν και έρχονταν..Τότε που φλερτάραμε χωρίς κανέναν ενδοιασμό..Τότε που βιώναμε τα μεγαλύτερα σερί αϋπνίας με «κόμπο» στο στομάχι...Τότε που μία ανεξήγητη φυσικότητα έκφρασης των συναισθημάτων σου, σε καθηστούσε ευάλωτο στους «ανταγωνιστές» αλλά εσύ προχωρούσες ακάθεκτος προς τον «στόχο» σου...με προδιαγεγραμμένο βέβαια το αποτέλεσμα που ωστόσο έκρυβε το σασπένς του..!!

Όμορφες εποχές με ειλικρίνεια, αυθορμητισμό και ανιδιοτέλεια... Ήρθε όμως ο καιρός και τα παιδιά πήραν τον δρόμο τους...Γι’ αυτές τις αναμνήσεις αλλά και για πολλές άλλες που δεν μπορούμε ποτέ να βάλουμε σε μία σειρά, τα καλοκαίρια μας εδώ στην  Ανεμώτια είναι πότε χαρούμενα και πότε μελαγχολικά...

Με την σκιά της φλόγας του κεριού να τρεμοπαίζει στον πέτρινο τείχο της αυλής και πλανεμένοι από τα μεθυστικά αρώματα της νύχτας μείναμε με την αγωνία ότι το φώς της ημέρας που ερχόταν θα υποπτευόταν τη φαντασία μας...

Υ.Γ. Ευχόμαστε καλό καλοκαίρι σε όλους τους Ανεμωτίσιους όπου και να βρίσκονται...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ....

Κάποτε, ένα συννεφιασμένο πρωί και αφού είχες οργώσει και θερίσει σχεδόν όλη την περιφέρεια της Ανεμώτιας και τα χέρια σου είχαν γεμίσει χαρακιές από τις «χαμαλοδουλειές»...πείρες την μεγάλη απόφαση και έφυγες για την Αθήνα! Ίσως γιατί δεν είχες άλλες επιλογές, ίσως και να έφυγες για λάθος λόγους.

Όπως και να είχε άφησες το χωριουδάκι πίσω, που φαινομενικά δεν είχε τίποτα το συναρπαστικό να σου προσφέρει και όταν έφτασες στην πρωτεύουσα δούλεψες σκληρά, έκανες θυσίες και αγόρασες το πρώτο σου οικόπεδο!! Έχτισες το τριώροφο και έφυγες από την γκαρσονιέρα...Σε λίγο καιρό άλλαξες την προφοράς σου και παντρεύτηκες. Έκανες παιδιά, τα μεγάλωσες, τα σπούδασες, τα έβαλες στο δημόσιο...

Οι καιροί όμως περνούσαν και ο στόχος δεν άλλαζε!! Άντε και δεύτερο-τρίτο οικόπεδο, άντε και εξοχικό, άντε και καλύτερο αμάξι...Και στο χωριό έκανες χρόνια να «πατήσεις». Και όταν ερχόσουν...όλα σου μύριζαν και σε ενοχλούσαν!! Είχες περάσει βλέπεις στην «Αστική Τάξη»...Τα παιδιά σου έγιναν καριερίστες και σήκωσαν τους «γιακάδες» ενώ η σύζυγος σου, με τα χίλια ζόρια συνόδευε την οικογένεια για 20 ημέρες το καλοκαίρι στο χωριό.

Τώρα όμως, που η κοινωνικο-οικονομική κρίση επανακαθορίζει τις ζωές όλων μας και μειώνει την αξία της ύλης, συχνά-πυκνά αναρωτιέσαι εάν η ουσία της προσπάθειάς σου χάθηκε στην πορεία...Το αίσθημα της αγωνίας σε ιδρώνει και σου προκαλεί ίλιγγο!! Είσαι έτοιμος να τα βροντήξεις όλα...Κουράστηκες πια και θες ήρεμες σκέψεις...Θες να συμφιλιωθείς με το χρόνο και το πέρασμά του...

Τώρα επέστρεψες στη γενέτειρά σου...την Ανεμώτια! Εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα...Εκεί όπου οι ώρες και τα λεπτά ζουν μια άλλη αιωνιότητα. Εκεί όπου τα λάθη τα σκεπάζουν οι αναμνήσεις...και η ζωή συνεχίζεται...

Υ.Γ. Εικονική περιγραφή της πραγματικότητας...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας   

ΣΚΕΨΕΙΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΣΤΡΟ ΑΝΕΜΩΤΙΣΙΟ ΟΥΡΑΝΟ...

Μετά από αρκετές ημέρες ενσυνείδητης αποχής και περισυλλογής...επιστρέφουμε στις αναρτήσεις μας.

Καθώς οι μέρες του Ιουλίου εξαντλούνται σιγά-σιγά και το χωριό μας αρχίζει να γεμίζει από Αθηναίους παραθεριστές η λογική χάνεται...ανάμεσα σε «οφίτσια» και στο νέο πέτρινο παγκάκι του Δημοτικού Σχολείου...!!! Σωστό ή λάθος λίγη σημασία έχει..!! «Μπερδεμένα» μυαλά με νοθευμένη κριτική ικανότητα, βασισμένα στα πιστεύω τους δομούν τις δικές τους μίζερες πραγματικότητες...

Ραντεβού λοιπόν και αυτό το καλοκαίρι στο χωριό, για να μοιραστούμε τις ζωές μας με δύο-τρεις κουβέντες και να κάνει ο καθένας το «κομμάτι» του...Κυνηγημένοι από τα φαντάσματα των πραγματικών μας θέλω, θα χαμογελάμε αμήχανα στις αμοιβαίες χειραψίες και αιώνιοι ακόλουθοι των εμμονών μας θα απολαμβάνουμε το ποτό μας υπό τους απαλούς JAZZ ήχους.

Κάπως έτσι λοιπόν, οι σκέψεις μας παρασύρουν σε μία πραγματικότητα που δε θέλουμε να πιστέψουμε ενώ οι ισορροπίες μας παλινδρομούν υπό τον έναστρο Ανεμωτίσιο ουρανό...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας 

ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ?

Σε μια εποχή που κυριαρχεί η απογοήτευση, η απομόνωση, ο ατομικισμός και ένα βαρύ κλίμα απαισιοδοξίας έχει σκεπάσει τις ζωές μας, σε μια εποχή που το επίπεδο πολιτισμικής ηθικής έχει φτάσει στο ναδίρ... εμείς επιλέξαμε να εκφραστούμε μέσα από αυτό το blog.

Με αφορμή τα email και τα σχόλια που λαμβάνουμε στο ηλεκρονικό μας ταχυδρομείο, διαπιστώνουμε ότι για κάποιους, η συγκεκριμένη μας «ασχολία»  φαίνεται αδικαιολόγητη καθόσον θεωρούν ότι υπάρχουν ανθρώπινες λειτουργίες απείρως φυσικότερες και αληθινότερες από το «γράψιμο»...

Προσεγγίζοντας κοινωνιολογικά το θέμα... υποψιαζόμαστε ότι έχουμε να κάνουμε με «προσωπικότητες» εκτός κοινωνικού κλίματος που η συνείδησή τους έχει γίνει θρύψαλα και για να εξιλεωθούν...μεταδίδουν τύψεις προσθέτοντας μοναξιά στη μοναξιά τους...

Θέλουμε να γράφουμε με Σεβασμό στον Συνάνθρωπο...αυτά που μας προβληματίζουν. Όσα μας αφορούν. Εκείνα που μας αρέσουν!! Θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό!! Θέλουμε να δώσουμε χρώμα και ζωή στις σκέψεις μας. «Ποιοι είμαστε?». «Ποιοι θα θέλαμε να είμαστε?»...Ρομαντικοί «νεαροί» πεζογράφοι πήραμε τα μολύβια και πεζοπορούμε στα σοκάκια του χωριού...Βγήκαμε στις γειτονιές της γνώσης και τις περιδιαβαίνουμε...Κάνουμε πειράματα αθανασίας περιμένοντας τον «ακατανόητο» επιθανάτιο ρόγχο που αντηχεί στα αυτιά μας από την παιδική μας ηλικία...

Γράφουµε γιατί δεν φοβόμαστε τον θάνατο! Γιατί αγαπάμε τη ζωή! Γιατί νοσταλγούµε τα παιδικά µας χρόνια στο χωριό!!!  Γράφουμε για κείνους που ξέρουν να διαβάζουν! Γράφουμε για να σηκώσουμε μιαν άκρη της αλήθειας και για να ρίξουμε λίγο φως στην «πλαστογραφημένη» μας ζωή...

Η επιθυμία μας είναι ακαταμάχητη, η ανάγκη μας για προσφορά ασυμβίβαστη και αυτή η ιστοσελίδα βήμα-βήμα και με κόπο συνεχίζει να γεμίζει. Όταν το χωριό που δοξάζουμε θα έχει καταρρεύσει, όταν οι Άνθρωποι τους οποίους Τιμούμε και Σεβόμαστε θα έχουν εξαφανιστεί στη λήθη, οι λέξεις μας θα διαρκούν ακόμα...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας