ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΥΝΑΝΤΙΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ....

Είναι κάποιες στιγμές που ερωτευόμαστε τις λέξεις και προσπαθούμε με αγωνία να «κρύψουμε» τις αμήχανες σκέψεις μας πίσω από αυτές. Κάπως έτσι νιώθουμε και σήμερα καθώς σκοτεινιάζει στην Ανεμώτια... Κατάκοποι από τις αγροτικές εργασίες -λόγω του εθισμού μας στην κούραση- «κόβουμε» βόλτες στην αυλή του σπιτιού αναζητώντας τρόπους λύτρωσης και διαδρόμους διαφυγής.

Πέρασε ο καιρός και ένα ακόμη παράξενο καλοκαίρι βρίσκεται μπροστά μας. Σε λίγες μέρες θα αρχίσουν τα καλοσωρίσματα στο χωριό και εμείς θα «χανόμαστε» σε συζητήσεις κάτω από τον πλάτανο...

Στην Ανεμώτια, το καλοκαίρι προσφέρει στιγμές και συναισθήματα που πολλοί θα ήθελαν να ζήσουν! Μεθυσμένα φώτα, ατέλειωτες μουσικές και αρώματα που θα αναβλύζουν απ’ το λαιμό ερωτεύσιμων γυναικών. Ένα «παιχνίδι» ζαλισμένων χαμόγελων κάτω από την αυγουστιάτικη πανσέληνο...

Κάποτε, τα καλοκαίρια στο χωριό απορούσαμε με τις γυναίκες που απολάμβαναν την ύπαρξη τους περιτριγυρισμένες από «σηκωμένους γιακάδες»! Σήμερα, κάτι τέτοιο δεν μας συγκινεί..απλά αφήνουμε τα πράγματα να κυλούν από μόνα τους γύρω μας ώσπου να φέρουν σε συμφωνία ψυχή και σώμα.

Κάποιοι και φέτος θα κρύβουν τα πάθη τους στη ζάλη, ενώ κάποιοι άλλοι με «ρεαλισμό» θα τ’ απαρνούνται ολοκληρωτικά...Εμείς όπως πάντα, θα σεβόμαστε τις «στιγμές αμηχανίας» του καθενός.

Τα βράδια και αφού θα έχουμε ολοκληρώσει τη βόλτα της ζωής μας στις «αγορές και στα παζάρια» του χωριού, θα «αράζουμε χύμα» στην αυλή του σπιτιού για να υποδεχτούμε το πρώτο φως της επόμενης μέρας ακουμπισμένοι στο ξύλινο μπράτσο του καναπέ απολαμβάνοντας δροσιστικά κοκτέιλ καρπουζιού και ακούγωντας στο τρανζιστοράκι ΕΡΑ Αιγαίου...

Η μυρωδιά του ψιλόφυλλου βασιλικού θα μας παίρνει το μυαλό, καθώς με αναπνοή διακεκομμένη και μια γλυκιά μελαγχολία θα προσμένουμε το απέραντο γαλάζιο της καινούριας μέρας.

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν συναντιόμαστε στην Ανεμώτια. Δίνουμε ραντεβού με την κοινωνικότητα, τον έρωτα και την απλότητα ό,τι ποθεί ο καθένας και όποιο έρθει πρώτο...

Υ.Γ. Η καλοκαιρινή Ανεμώτια εγγυάται ένα όνειρο λίγων ημερών, αξέχαστων στιγμών και ατέλειωτων ταξιδιών...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας

  

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΖΕΠΗ...

Τις τελευταίες ημέρες και λίγο πριν γίνουμε ονειρευτές ενός ακόμη καλοκαιριού στην Ανεμώτια, δεν μπορούμε να επιβληθούμε στην αιωρούμενη θλίψη που προκαλείται γύρω μας από ορισμένες εμμονικές συμπεριφορές.

Κουράγιο παίρνουμε μόνο από τις λέξεις που αρχικά καταγράφουμε σε λευκό χαρτί ενώ στη συνέχεια τις προωθούμε στην ηλεκτρονική μας σελίδα. Μαζεύουμε μία-μία τις λέξεις που έρχονται με ανεξέλεγκτη ροή στη σκέψη μας και στη συνέχεια αποτυπώνουμε εικόνες. Ευτυχώς πάντα κάποιες θύμησες παίρνουν την πρωτοβουλία και βγαίνουν μπροστά...

Έφτασε Παρασκευή και ο δρόμος μας έβγαλε στην πλατεία του «Καζέπη». Εδώ βέβαια δεν έχει «πλάτανο»...έχει όμως ακακία! Είναι μία πλατεία που γνωρίζουμε από παλιά και δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες του χωριού.

Στέκεσαι μπροστά στο ισόγειο της αποθήκης του Συνεταιρισμού και εκεί δίπλα από τα πράσινα βαρέλια με λάδι και τα ξύλινα καφάσια με σταφύλια βλέπεις τον «ταλαίπωρο» Καζέπη, εξόριστο της φτώχειας και της μιζέριας, να φορτώνει την πολυμελή οικογένειά του με τα λιγοστά τους μπαγάζια στο κάρο και να ξεκινάει το δεύτερο ταξίδι της ζωής του για τη Θεσσαλονίκη, αφού το πρώτο από την Μ. Ασία στην Ανεμώτια το 1922 ολοκληρώθηκε..Οι ρόδες του κάρου δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν από τη λασπουριά και κάποιοι νεαροί σπεύδουν να βοηθήσουν σπρώχνοντας μέχρι τον Χάρακα.

Στέκεσαι  μπροστά στο παλιό «τσαγκαράδικο» και μέσα στην απόλυτη ησυχία ακούς κάπου βαθιά, τον ήχο του σφυριού του Κυρ-Ηλία να κοπανάει τις ταλαιπωρημένες σόλες παπουτσιών και πάντα με χαρά και ευδιαθεσία να μοιράζεται εμπειρίες ζωής με τον παρευρισκόμενο καθήμενο νεαρό επισκέπτη.

Η πλατεία του «Καζέπη» ήταν το σημείο της βραδινής μας συνάντησης. Με τις παιδικές γροθιές να υψώνονται ψηλά για να εκτοξεύσουν κονσερβοκούτια σημαδεύοντας την απότομη κατηφόρα προς τη «Βρυσάρα», ενώ τα υπόλοιπα παιδιά να χάνονται στα γύρω στενά «ξεχασμένα» και «αδιάβαστα» για την επόμενη μέρα....

Η αναπνοή μας «πνίγεται» και τα μάτια μας κοκκινίζουν μπροστά σ’ αυτές τις «άγριες σκέψεις»...Μας τρομάζει η ιδέα του να μην ξανασυναντηθούμε με τον εαυτό μας σ’ αυτήν εδώ την πλατεία.

Γι΄αυτό και εμείς θα συνεχίσουμε να σκάβουμε κάθε μέρα βαθιά στα έγκατα της λήθης και να ξεθάβουμε τις αφηγήσεις μας. Ίσως, αυτή να είναι η «θεραπεία» που ο γιατρός μας έδωσε για να ακυρώσει προσωρινά την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων...

Υ.Γ. Κάντε μας τη χάρη και χαμογελάτε γιατί μπορεί να μην υπάρχουμε μέσα στο αύριο...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας 

ΚΑΛΛΙΕΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΜΠΕΛΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΕΜΩΤΙΑΣ....

Βρισκόμαστε στην καρδιά της άνοιξης και οι εργασίες στους αμπελώνες της Ανεμώτιας εξελίσσονται με έντονους ρυθμούς. Ο κάμπος καθημερινά και από νωρίς το πρωί γεμίζει από τους συγχωριανούς μας αμπελουργούς που με υπομονή, μεράκι και επαγγελματισμό επιδίδονται στις απαραίτητες εποχικές εργασίες.

Εδώ και αρκετές ημέρες ολοκληρώθηκαν τα κλαδέματα, ενώ έπεσε και το πρώτο «χέρι» βιολογικού χαλκού, ώστε να προστατέψουμε τα κλήματα από τους εχθρούς τους όπως το «Ακάρι» και τον «Περονόσπορο». Αυτή την περίοδο γίνεται μία από τις σοβαρότερες εργασίες στο αμπέλι και αναφερόμαστε στον «αγώνα» για την αντιμετώπιση των αγριόχορτων. Οι βροχές φέτος ήταν πολλές και παρατεταμένες με αποτέλεσμα να καθυστερήσουν τα φρεζαρίσματα και να αναπτυχθούν πολλά αγριόχορτα.

Σε πρώτη φάση απαιτείται να καθαρίσουμε το αμπέλι με τη χρήση χορτοκοπτικού και στη συνέχεια να το οργώσουμε με μεγάλη προσοχή καθόσον τα μάτια (κόμποι) των κλημάτων έχουν ήδη ανοίξει και αναπτυχθεί ενώ κάθε βεβιασμένη κίνηση με το «σκαπτικό» μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ζημιά...Ένα καθάρισμα με το χορτοκοπτικό και τουλάχιστον δύο οργώματα (ένα στα μέσα Απριλίου και ένα στις αρχές Μαϊου), αυτή την εποχή είναι η ελάχιστη δυνατή συμβολή του αμπελουργού στον αμπελώνα του..

Σε σύντομη συζήτηση που είχαμε με τον έμπειρο συγχωριανό μας Αμπελουργό Ηλία Κ. που τον συναντήσαμε στο αμπέλι του την ώρα των εργασιών, μας επισήμανε ότι φέτος η χρονιά έχει ξεκινήσει με τις καλύτερες προοπτικές για τους αμπελώνες της Ανεμώτιας. «Ευτυχώς μέχρι στιγμής δεν έχουν πέσει «κιραγιά» (παγετοί,) ώστε να επηρεάσουν τους βλαστούς και τους φουσκωμένους κόμπους των κλημάτων αλλά και οι βροχές που εκδηλώνονται μέχρι στιγμής είναι αποδεκτές...αν συνεχίσει έτσι θα μιλάμε για μία από τις καλύτερες χρονιές..».

Η αμπελουργία είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Ανεμώτιας. Τα τελευταία χρόνια στο χωριό μας παρατηρείται η ενασχόληση όλο και περισσότερων νέων σε ηλικία ανθρώπων με τα αμπέλια. Πιστεύουμε ότι η μετατροπή της ερασιτεχνικής ενασχόλησης με την αμπελουργία σε επαγγελματική θα μπορούσε να αποτελέσει μία εναλλακτική δραστηριότητα και πηγή εισοδήματος για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού του χωριού μας.

Η δημιουργία μίας καθετοποιημένης οινοποιητικής μονάδας στην Ανεμώτια όπου θα λειτουργεί και καζάνι-αποστακτήριο, σε συνδυασμό με ένα μικρό εμφιαλωτήριο θα επιτρέπει την άμεση διάθεση -χονδρική και λιανική- των παραγώμενων προϊόντων (κρασί, ρακί, βράσμα κλπ) και  θα συμβάλλει στην ευρύτερη ανάπτυξη το χωριού μας...Μπορεί η ιδέα να ακούγεται «τετριμμένη» αλλά σύντομα έρχεται και θα δικαιωθεί...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας  

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε όλους όσους "βλέπουν" την Ανεμώτια με άλλο μάτι....  

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ....

Οι μέρες του Πάσχα ταιριάζουν με την ψυχοσύνθεση μας. Οφείλουμε να αντικρίζουμε με αξιοπρέπεια το θάνατο, να εκτιμούμε τη θυσία και να αντλούμε από εκεί την ελπίδα για την Ανάσταση.....Ευχόμαστε σε όλους τους συγχωριανούς μας, όπου κι αν επιλέξουν να κάνουν αυτές τις γιορτές, Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!!!

Υ.Γ. Οι επόμενες ημέρες θα είναι για εμάς Πνευματικής και μόνο περισυλλογής....

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Στην Ανεμώτια ο Μάρτιος μας αποχαιρετά με χειμωνιάτικες διαθέσεις! Κυριακή βράδυ απόψε, μετά από ένα Σαββατοκύριακο που πέρασε και κύλησε σαν μία σταγόνα...Από το πρωί βρέχει και μία γλυκιά μελαγχολία αιωρείται στα βρεγμένα πλακόστρωτα του χωριού.

Υπό αυτές τις συνθήκες και με το μυαλό μας να παίζει παιχνίδια είπαμε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των σκέψεων μας και να αρθρώσουμε μέσα από λίγες γραμμές τα όσα συμβαίνουν γύρω μας...

Ο χορός της ζωής έχει τους δικούς του ρυθμούς κι εμείς μαθαίνουμε αδιάκοπα τα βήματά του, που ολοένα αλλάζουν καθώς ο καιρός κυλάει...Παρατηρείς στον καθρέφτη και βλέπεις το πρόσωπό σου πιο γερασμένο από ποτέ! Περπατάς στους δρόμους κοιτάζοντας στα μάτια τους συγχωριανούς σου, ακούς τον έντονο χτύπο της καρδιάς τους ενώ αφουγκράζεσαι τις εκκωφαντικές σιωπές τους.

Ποτέ όμως δεν μείναμε στην «επιφάνεια» των καταστάσεων και ειδικά των «Ανθρώπινων»...Η διαφοροποίηση έγκειται στο τι κουβαλάμε μέσα μας, στον τρόπο σκέψης και στην κοσμοθεωρία μας..

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε ολοένα και πιο συχνά γύρω μας ανθρώπους να κλείνονται ερμητικά στον μικρόκοσμό τους, χωρίς να παραχωρούν χιλιοστό από το ζωτικό τους χώρο, χωρίς να επιτρέπουν ούτε μία ρωγμή στο «προσωπείο» που διάλεξαν να τους αντιπροσωπεύει στον έξω κόσμο.

Δεν υπάρχει πλέον εκείνη η ζεστή έκφραση στα πρόσωπα, ενώ σχεδόν όλα έχουν χάσει την αθωότητά τους. 

Ακούμε κάτι δυσάρεστο για κάποιον στη γειτονιά και λέμε ένα τυπικό «βρε τον καημένο» και όλα τα ξεχνάμε με το γύρισμα της πλάτης. Έχουμε σταματήσει να δείχνουμε εμπιστοσύνη και ποτέ δεν κοιτάμε δίπλα μας.. Ίσως φταίει το άγχος της καθημερινότητας, ίσως τα οικονομικά προβλήματα, ίσως η αγωνία για το αύριο, ίσως..ίσως...

Ας αφήσουμε όμως τα «ίσως» και ας το δούμε διαφορετικά..!! Το ζητούμενο είναι πως θα ομορφύνουμε τις σκέψεις, τον χαρακτήρα μας και τελικά την ψυχή μας. Αλλιώς ποιο είναι το νόημα της ζωής?? Να ζούμε, να ερωτευόμαστε και να αγαπάμε το κάθετι που μας περιβάλλει. Να αντιμετωπίζουμε το διπλανό μας με επιείκια, ειλικρίνεια και σεβασμό. Έτσι, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων γίνονται πιο...«Ανθρώπινες».

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να ανακαλύψει το σκοπό της ζωής για λογαριασμό σου. Ο μόνος που μπορεί είσαι εσύ ο ίδιος!!!

Αυτό το βράδυ η σιωπή γύρω μας είναι πολύ δυνατή!!! Τρελαινόμαστε τις νύχτες στο χωριό όταν το σκοτάδι γίνεται ένα πάνω μας, όταν μας τυλίγει, μας αγκαλιάζει και μας βυθίζει στη δίνη του...

Υ.Γ Δεν έχουμε να δώσουμε συμβουλές σε κανέναν. Γράφουμε μόνο τις σκέψεις μας που ίσως είναι αφελείς και εκτός πραγματικότητας.

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας

ΤΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ ΜΑΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Κυριακή απόγευμα στην Ανεμώτια και η «διαχείριση» του ελεύθερου χρόνου μας, ειδικά τώρα το χειμώνα είναι συνυφασμένη με την ψυχολογική μας κατάσταση. Σήμερα αναζητήσαμε την πνευματική μας «ηρεμία» μέσα από μία «περιπλάνηση» σε χώρο γνώριμο και συναισθηματικά φορτισμένο. Ο χώρος αυτός δεν είναι άλλος από την αυλή του Δημοτικού Σχολείου!

Τα πέτρινα σκαλοπάτια, τα κάγκελα του αυλόγυρου, οι αντικρυστοί κήποι με τις τριανταφυλλιές, οι βρύσες, τα πεύκα, τα αγιοκλήματα, η μηλιά, οι μουριές, τα βράχια με τις φωλιές των ερπετών...Στο χώρο αυτό γίναμε μάρτυρες θεάσεων και γεγονότων που χαράχτηκαν στο μυαλό μας και όρισαν το «βιογραφικό» της ζωής μας. Τίτλοι πανεπιστημίου, επαγγελματική καριέρα, διαπροσωπικές σχέσεις, οικογένεια...

Στεκόμενοι στο καπάκι της δεξαμενής πάνω από τις βρύσες, ένα μικρό αεράκι ποτισμένο με αρώματα και ξεχασμένες παιδικές φωνές στάθηκε ικανό να διεγείρει τις σκέψεις μας..!! Στο χώρο αυτό που κάποτε στα διαλείμματα χτίζαμε κάστρα και φυτεύαμε λαχανικά καλλιεργήσαμε την κοινωνικότητα μας, διαμορφώσαμε τη συνείδησή μας, επιλέξαμε τη διαδρομή στο ταξίδι της ζωής μας!

Τα κίνητρα ήταν αντιφατικά και προδίκαζαν την μελλοντική κοινωνική συμπεριφορά του καθενός μας. Η ανάγκη του ματαιόδοξου για επαίνους από τη μία, η αλτρουιστική συμπεριφορά σε σημείο αυτοθυσίας από την άλλη και η περιστασιακή ταλάντωση ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο θέσεις για κάποιους τρίτους.

Σήμερα, οι απότομες κοινωνικές αλλαγές λόγω κρίσης ήρθαν να ταράξουν τις ανθρώπινες σχέσεις, να αποκαλύψουν την ταυτότητά μας και χωρίς υπερβολή να υπενθυμίσουν τα κίνητρα που από τα παιδικά μας χρόνια διαμόρφωσαν τη συνείδησή μας.

Αυτοί που από εγωισμό επέλεξαν την απόλυτη άρνηση της ταυτότητάς τους βυθίστηκαν στο άγχος, στο φόβο και στην αέναη καχυποψία! Η μοναξιά τους αγρίεψε και τους κατέστησε απρόσιτους και σε ορισμένες περιπτώσεις επιθετικούς.

Δεν συμφωνούμε με αυτούς που έχουν προσδιορίσει τη ζωή τους ως μία «άμυνα». Δεν συμφωνούμε με όσους νιώθουν «εικονική» ασφάλεια στην μικρή τους ρουτίνα και «βολεύονται» σ’ αυτά που μπορούν να ελέγχουν...

Η βασική αξία της ζωής είναι να έχουμε γύρω μας ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που να μας κάνουν να χαμογελάμε, να νιώθουμε πληρότητα και προσμονή. Που μας κάνουν να θέλουμε να «ρουφήξουμε» κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή από εκείνους που συναναστρεφόμαστε! Ας διώξουμε λοιπόν μακριά τις σκιές και ας καλλιεργήσουμε την κοινωνικότητά μας..Είναι ίσως η λύση για να ανακτήσουμε την χαμένη μας ηρεμία και να κοιμόμαστε τα βράδια αγκαλιά με άδειο πιστόλι...!!

Κυριακή απόγευμα...στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου και ένα μικρό αεράκι ήρθε τόσο ξαφνικά και στάθηκε ικανό να αλλάξει τη διάθεσή μας...Σε λίγες ώρες μία καινούρια εβδομάδα θα ξημερώσει και εμείς θα συνεχίσουμε να εκφράζουμε με λόγια και εικόνες τις σκέψεις μας οι οποίες ψάχνουν λόγο ύπαρξης, τρόπο έκφρασης και μετουσίωσης...

Ενεργοί Δημότες για την Αναγέννηση της Ανεμώτιας