ΝΑ ΓΙΑΤΙ Η ΑΝΕΜΩΤΙΑ ΨΗΦΙΣΕ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ...

Ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας σήμερα σε ερώτηση βουλευτή της ΝΔ.

«...Θέλω, όμως, να κάνω μια παρατήρηση σ’ αυτό. Μας λέτε διαρκώς «τι πήρατε» και «τι πήρατε». Ακούστε, κύριε Κουμουτσάκο. Και σ’ αυτό το θέμα θέλω να είμαι απόλυτα σαφής. Αλήθεια, εσείς πόσο κοστολογείτε μια ανθρώπινη ζωή; Πόσο κοστολογείτε ένα παιδί, ένα παιδάκι πέντε χρονών που πνίγεται στις θάλασσες του Αιγαίου και εμείς πρέπει να πάρουμε για να το σώσουμε; Πόσο κοστολογείτε ένα πιάτο φαΐ, μια ανθρώπινη αγκαλιά, μια κουβέρτα για να ζεστάνει αυτά τα παιδιά;

Ακούστε. Δεν απευθύνομαι σε εσάς. Απευθύνομαι στους Ευρωπαίους εταίρους, απευθύνομαι σ’ αυτούς που κουνάνε το δάχτυλο στην Ελλάδα! Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Ο ελληνικός λαός είναι ένας φτωχός λαός, αλλά πλούσιος σε αξίες και ανθρωπιά!

Δεν διεκδικούμε, λοιπόν, ούτε ένα ευρώ. Δεν διεκδικούμε ούτε ένα ευρώ για να κάνουμε το καθήκον μας, το ανθρώπινο καθήκον μας απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους που πεθαίνουν στην αυλή μας. Όποιος από εμάς εδώ είχε ανθρώπους που πέθαιναν στην αυλή του, θα διεκδικούσε να τους δώσει ένα πιάτο φαΐ και να τους σώσει.

Μακριά, λοιπόν, από εμάς εκείνες οι λογικές που θέλουν να κοστολογήσουν την ανθρωπιά. Και απευθύνομαι όχι σε εσάς, αλλά απέναντι σ’ αυτούς που μας κουνάνε το δάχτυλο. Η Ελλάδα διδάσκει ανθρωπιά. Η Ελλάδα τούτη την κρίσιμη ώρα διδάσκει στους Ευρωπαίους εταίρους ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης, αυτό που δείχνει η Μυτιλήνη. Και όχι το πρόσωπο εκείνο στα σύνορα της Ουγγαρίας που κάποιοι βάζουν τρικλοποδιές σε πρόσφυγες που κουβαλάνε μωρά παιδιά, προκειμένου να τους φωτογραφίσουν...»

Υ.Γ. Εδώ στη Μυτιλήνη, η φιλανθρωπία δεν υπάρχει ως καμφουλισμένη διαφήμιση του «εγώ»...

Ενεργοί Δημότες Ανεμώτιας

ΣΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΜΩΤΙΑΣ...

Με τους φίλους πάντα μας άρεσε να «διαλογιζόμαστε» στο σκοτάδι. Τα βράδια καθώς επιστρέφαμε σχεδόν ζαλισμένοι στα σπίτια μας, μετά από διασκέδαση στα μέσα καφενεία ξεροσταλιάζαμε για ώρες ατέλειωτες πάνω σε πέτρινα σκαλοπάτια στις γειτονιές του χωριού.

Εκεί, ανάμεσα σε μυρωδιές μισοκαμένου ξύλου και ψημένου κυδωνιού που αναδύονταν από τις καμινάδες των σπιτιών, η παγωνιά (κιραγί) τρύπαγε τα ρούχα μας καθώς εμείς προσπαθούσαμε να επιβεβαιώσουμε τα ευρήματα της φαντασίας μας...

Συζητήσεις για σχέσεις και αγάπες, διλήμματα, προβληματισμοί, αμφιβολίες, απογοητεύσεις, ιδέες και σχέδια για το μέλλον, όνειρα.. Και αφού για πολλοστή φορά τα’ χαμε αναλύσει όλα, λίγο πριν χωριστούμε με τους φίλους συνηθίζαμε να στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο δίχως να μιλάμε..Η σιωπή εκείνων των στιγμών έμοιαζε τόσο μοναδικά ελκυστική και ατέλειωτη, μα ταυτόχρονα τόσο σκοτεινή και επίπονη που πραγματικά μας τρόμαζε!

Έτσι, βυθισμένοι στην εφηβική μελαγχολία, μας «ξύπναγαν» τα επιφωνήματα του κυρ Στέλιου και ο ήχος από τα πέταλα του γαϊδουριού που τράβαγε, φορτωμένο με άχυρο και καλαμπόκι από τη μία και δύο τενεκέδες με νερό μέσα στη ξύλινη βάση τους από την άλλη, πηγαίνοντας για το πρωινό άρμεγμα του κοπαδιού στην Αγιά Μαρίνα. Τότε, εξαντλημένοι πια εγκαταλείπαμε τη γειτονιά και συνεχίζαμε το δρόμο της επιστροφής...

Εκεί, στα πέτρινα σκαλοπάτια του χωριού οικοδομήσαμε ένα κομμάτι της ζωής μας. Βάλαμε στοιχήματα με τους εαυτούς μας, πλάσαμε στο νου μας αλάνθαστους έρωτες και δώσαμε υποσχέσεις Πραγματικής Φιλίας..Έπειτα, ο καθένας πήρε τις αποφάσεις του και αποβιβάστηκε στο πλοίο της άγονης γραμμής. Ταξίδεψε με προκαθορισμένη ρότα και πορεύτηκε στην αυταπάτη που εκείνος όρισε...

Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα μα το σκληρό χρώμα της «αγέλαστης» πέτρας από τα «Μπόλια», απ’ την οποία είχαν λαξευτεί τα συγκεκριμένα σκαλοπάτια στα χέρια του Κυρ Δημητρού έχει ποτίσει το μυαλό μας και βαραίνει τη συνείδησή μας!! Υπάρχουν ατέλειωτες νύχτες που το μυαλό μας επιστρέφει σ’ εκείνες τις κρύες νύχτες του χειμώνα, για να ξανάσυναντηθεί με τους φίλους που ξενυχτάγαμε μαζί και οι οποίοι όμως «τραυματίστηκαν» από τα κομμάτια της πέτρας και έμειναν πίσω να μας περιμένουν...

Είναι αλήθεια ότι η επιλογή της σιωπής απέναντι σε ό,τι είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί αποτελεί μηχανισμό αυτοάμυνας.. Όμως από την άλλη, όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να αυτοκαταβάλλεται και να ταυτίζεται με τα φαντάσματα των πραγματικών του θέλω τότε το «φορτίο» είναι μεγάλο!!! Επιλογές μπερδεμένες που η μία ακυρώνει την ύπαρξη της άλλης και πρέπει να ματώσεις για να καταστήσεις το μυαλό σου ελεύθερο να επιλέξει την ισορροπία.

Κυριακή απόγευμα στην Ανεμώτια… Σε λίγες ώρες μια καινούργια εβδομάδα θα ξημερώσει. Ίσως απόψε ξανάβρεθούμε με τους παλιούς φίλους στα ίδια πέτρινα σκαλοπάτια και ίσως πάλι οι λέξεις να χάσουν τη φωνή τους...  

Ενεργοί Δημότες Ανεμώτιας

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

ΣΥΡΙΖΑ: 129

ΚΚΕ: 95
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: 87
ΠΑΣΟΚ: 51

ΛΑΕ: 10

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: 10

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: 7
ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΝ: 5

ΠΟΤΑΜΙ: 4

ΕΠΑΜ: 2

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ: 2
ΚΚΕ Μ-Λ: 2

ΛΕΥΚΑ/ΑΚΥΡΑ: 4

Υ.Γ Η ΑΝΕΜΩΤΙΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΨΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ...!!!

Η ΑΝΕΜΩΤΙΑ ΕΚΛΟΓΟΛΟΓΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ...

Αγαπητοί συγχωριανοί και φίλοι, σ’ αυτές τις οριακές στιγμές σαν τη σημερινή η σιωπή ΔΕΝ είναι χρυσός. Καθώς βαδίζουμε προς τις εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη το παρόν άρθρο έρχεται να υπηρετήσει την ανάγκη για επικοινωνία και διασταύρωση απόψεων.

Έχουμε και λέμε λοιπόν! Η «ακροδεξιά» Νέα Δημοκρατία και το «διεφθαρμένο» ΠΑΣΟΚ είχαν ως βασικό τους στόχο και το σχεδίαζαν, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πέσει στους 2-3 μήνες, ώστε να επιστρέψουν δικαιωμένοι στα μάτια των Ελλήνων και να παλινορθώσουν το σκληρό και νεοφιλελεύθερο καθεστώς.

Τους πρηγούμενους μήνες η μικρή και ταλαιπωρημένη Ελλάδα με τη σθεναρή της στάση και με μπροστάρη τον Τσίπρα, ύψωσε ανάστημα αξιοπρέπειας και εθνικής περηφάνιας. Ο Αλέξης είναι ο μόνος ηγέτης που σήκωσε τη φωνή του στην συντηρητική Ευρώπη και είναι ο μόνος που συγκρούστηκε μέχρις εσχάτων με το ευρωπαϊκό κατεστημένο και αυτό ο κόσμος του το αναγνωρίζει.

Ωστόσο, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσγειώθηκε ανώμαλα στην εκβιαστική πραγματικότητα που θέλει την Ελλάδα να είναι δέσμια των Μνημονίων και των δανειστών της. Επιπλέον, ξεκαθαρίστηκε το ζήτημα της δραχμής. Έγινε φανερό-σχεδόν σε όλους- ότι η προοπτική της τύπωσης εθνικού νομίσματος μέσα στο σημερινό πλαίσιο όπου δεν υφίσταται πρωτογενής παραγωγή και το 85% των αναγκών μας εξαρτάται από τις εισαγωγές, δεν είναι λύση!!

Εκλογές λοιπόν χωρίς αυταπάτες για όλους μας!! Σ’ αυτή την εκλογική μάχη η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να εμφανιστούν εξαγνισμένοι από τα «εγκλήματα» που διέπραξαν στο πρόσφατο παρελθόν. Αυτοί που τα τελευταία 40 χρόνια οδήγησαν με τη διακυβέρνησή τους τη χώρα στη χρεοκοπία επιχειρούν να μας πείσουν ότι προέρχονται από παρθενογένεση και πως ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε το χάος.    

Παράλληλα, το κατεστημένο με το κλασικό επιχείρημα ότι «όλοι ίδιοι είναι» προσπαθεί να επιβάλλει στην κουρασμένη συνείδηση του λαού κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», με έναν Τσίπρα πρωθυπουργό εγκλωβισμένο μεταξύ των δανειστών και των δυνάμεων του παλιού καθεστώτος της διαπλοκής.

Υπό αυτές τις συνθήκες οι επικείμενες εκλογές είναι κρίσιμες όσο ήταν και αυτές του Ιανουαρίου. Το δίλημμα αυτών των εκλογών είναι κατά πόσο θα επιτραπεί στο παλαιό καθεστώς να παλινορθωθεί και να επιστρέψει με ρεβανσισμό και να αποτελειώσει ό,τι διασώθηκε μέχρι σήμερα ή κατά πόσο θα συνεχιστεί η πορεία που ξεκίνησε προς την προοδευτική ανασυγκρότηση της χώρας από την πρώτη αριστερή κυβέρνηση.

Η επιστροφή του παλιού φθαρμένου καθεστώτος θα είναι μία ολοκληρωτική ήττα της κοινωνίας μας και ιδιαίτερα των λαϊκών τάξεων. Οι επιπτώσεις μιας τέτοιας οπισθοχώρησης θα ήταν οδυνηρή σε όλα τα επίπεδα.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε μια μάχη απέναντι σε όλους ακόμα και σε πολλά από τα ιδεολογικά του πιστεύω. Στο χέρι του Τσίπρα είναι να μας πείσει πραγματικά ότι στόχος του είναι να κυβερνήσει την Ελλάδα και να τα αλλάξει όλα!! Να αποδείξει πως είναι αποφασισμένος να έρθει σε ρήξη με τη διαπλοκή, με τα παράλληλα κέντρα εξουσίας, τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα. Να πείσει ότι την αμέσως επόμενη μέρα θα εξυγιάνει τον δημόσιο τομέα και θα συγκροτήσει επιτέλους ένα λειτουργικό κράτος με αξιόπιστους θεσμούς. Να πείσει τον κόσμο ότι η συμφωνία θα συνοδεύεται με ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε να τονωθεί η παραγωγή, να δημιουργηθεί πλούτος που θα διαχυθεί στα φτωχά λαϊκά στρώματα της κοινωνίας.

Αν ο Αλέξης καταφέρει να πείσει για τα παραπάνω, ο λαός, που αδιαμφισβήτητα τα τελευταία χρόνια έκανε πολλές υπερβάσεις, θα του προσφέρει την ευκαιρία που ζητά. Αυτή η 4ετία θα μπορούσε να σημάνει την οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση.

Η απογοήτευση, ο θυμός και η Αριστερή μελαγχολία είναι κατανοητές και σεβαστές συναισθηματικές αντιδράσεις. Αν όμως κυριαρχήσουν αυτά τα συναισθήματα, ο συσχετισμός δυνάμεων θα επαναφέρει το παλιό κατεστημένο!!

Ο λαός μας επί δεκαετίες χάριζε θηριώδη ποσοστά 40-48% στα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία!! Ήρθε η ώρα να προσφέρει και στον «Έντιμο» Αλέξη Τσίπρα τη δυνατότητα να κυβερνήσει τη χώρα χωρίς να έχει στο λαιμό του τη θηλιά της χρεοκοπίας!!! Ένας σταθερός, αποφασισμένος, κοινωνικός και προοδευτικός ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και οφείλει να τα καταφέρει.

Υ.Γ Στην Ανεμώτια ξεμπερδεύουμε με το παλιό και πολεμάμε να φέρουμε την Ελπίδα!!!

Ενεργοί Δημότες Ανεμώτιας

ΚΑΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ....

Τέλος καλοκαιριού στην Ανεμώτια και υπό τη σκιά του Πλατάνου θαυμάζουμε τη χαοτική ομορφιά που απλώνεται γύρω μας... Αυτές τις μέρες στο χωριό γεμίζουμε το άλμπουμ της ζωής μας με εικόνες και στιγμές ικανές να τροφοδοτήσουν τις ατέλειωτες χειμωνιάτικες συζητήσεις μας!!

Οι «συνήθεις ύποπτοι»...απαιτούν «μεγαλειώδη πράγματα» για να νιώσουν ευχαριστημένοι στις διακοπές τους. Εμείς, με απλότητα και ειλικρίνεια ξεδιπλώνουμε τις σκέψεις μας, τσαλακώνουμε τον εγωισμό μας, μοιραζόμαστε, κλαίμε, γελάμε, μελαγχολούμε, νοσταλγούμε και ονειρευόμαστε!!  

Συναντάμε Ανθρώπους από το παρελθόν - που είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας – και τους απευθύνουμε ένα Μεγάλο Ευχαριστώ, «Τιμής Ένεκεν» για τη βοήθεια που μας πρόσφεραν στα πρώτα δύσκολα βήματά μας προς τον μακρύ δρόμο της αυτογνωσίας.

Υπό τον λαμπερό νυχτερινό ουρανό να φωτίζει και να αγκαλιάζει κάθετι που βρίσκεται γύρω μας, ορισμένοι «τρέχουν» να πραγματοποιήσουν μερικά από τα ξεχασμένα θέλω τους, μα τα διλήμματα και οι αναστολές που αναπηδούν τους κρατάνε πίσω...

Κάποιες και κάποιοι παραδίπλα αισθάνονται υπερβολική αυτοπεποίθηση και ο εγωισμός τους καθιστά το μυαλό τους δήθεν απροσπέλαστο...

Κάποιοι και κάποιες έπλασαν στο νου τους έναν «αλάνθαστο» έρωτα και τον υπερασπίζονται με πάθος...

Κάποιες και κάποιοι βιώνουν πρόωρα το τέλος μιας ονειρεμένης στιγμής...

Κάποιοι και κάποιες συνεχίζουν τις αποτυχημένες απόπειρες κατανόησης της ανθρώπινης υπόστασης...

Κάποιες και κάποιοι γυρίζουν για περίεργο λόγο το μυαλό τους πίσω σ’ αυτά που είχαν σφραγιστεί από τη λήθη...

Τέλος, άλλοι συνεπαρμένοι από την ταχύτητα τρέχουν να ζήσουν απωθημένα μιας ζωής και να νιώσουν τα αποτελέσματά τους έστω και καθυστερημένα αδιαφορώντας αν θα προσκρούσουν σε τοίχο...

Οι ώρες στην Ανεμώτια κυλούν νωχελικά και ίσως μελαγχολικά ενώ εμείς πασχίζουμε να περάσουμε εικόνες κατευθείαν στη φαντασία των αναγνωστών μας...

Υ.Γ. Υπάρχουν κάποιες «ψυχές» που αφουγκράζονται όσα ψιθυρίζουμε μέσα από τις γραφές μας...

Ενεργοί Δημότες Ανεμώτιας

ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ Η ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Χθες βράδυ βρεθήκαμε στο ψηλότερο κατοικημένο σημείο της Ανεμώτιας, προκειμένου να χαζέψουμε τα φώτα που κάποια στιγμή μετά τη δύση του ηλίου φώτισαν τα πέτρινα σπίτια του χωριού οριοθετώντας το μέσα στον περιβάλλοντα χώρο.

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι ιδανικές για να έχουμε προσωπικούς διαλόγους με τους εαυτούς μας. Ίσως φταίει η πορτοκαλή «αστερόσκονη» που ανάλαφρη αρχίζει να σκεπάζει τους αμπελώνες, να αγκαλιάζει το χωριό και να σκαρφαλώνει προς το Ραχόνι.

Υπό αυτή τη θέα χάνουμε την ιδιοκτησία της σκέψης μας και δεχόμαστε το παράλογο που πλέον έχουμε συνηθίσει να το δημιουργούμε...Αναζητούμε τη λύτρωση στο φως των αστεριών εξόριστοι της ύπαρξης μας, σε αυτό εδώ το μέρος που δεν αγγίζεται από τον κοινό νου.

Τις τελαυταίες ημέρες η Ανεμώτια πλημμύρισε από Ανθρώπους και Συναισθήματα. Η λογική έδωσε τη θέση της στο πάθος ενώ ο χρόνος κυλάει «ναρκωμένος» και «απρόβλεπτος». Έτσι, χαζεύοντας τα φώτα του χωριού, κάποια στιγμή χανόμαστε ανάμεσά τους για να ξανά βρεθούμε στο κέντρο ενός διαφορετικού κόσμου..!!!

Γυρνάμε στην αγορά με σκοπό να συναντήσουμε καινούργιους ανθρώπους. Να καλωσορίσουμε, να κεράσουμε, να νιώσουμε ευτυχισμένοι και γεμάτοι μέσα μας.

Συχνάζουμε σε μέρη που τα αυτιά μας λούζονται με απαλούς jazz ήχους και οι γυναίκες «προκαλούν» με τα «αμφιθυμικά» τους χαμόγελα. Είναι αυτές οι γυναίκες που φυλάκισαν τα όνειρά τους πριν ακόμα παραδοθούν στις ορέξεις της ματαιότητας. Τόσο «διαβασμένες»...που έχουν μείνει κρεμασμένες από τη λέξη «κουλτούρα» και υπάρχουν για να φαίνονται..!

Είναι όμως και οι άλλες γυναίκες που πραγματεύτικαν την ευτυχία τους με όρους δύσκολους και το αποτέλεσμα αποτυπώνεται στο μονόπλευρο ρυτίδιασμα του προσώπου τους. Είναι οι γυναίκες που αντιλαμβάνονται που αποσκοπούν οι προκλήσεις τους και αποζητούν δύο «αυθόρμητες» κουβέντες για να αισθανθούν ωραία...Και τι πιο όμορφο από το να ξέρεις ότι εσύ είσαι ο «υπεύθυνος» για το αποψινό τους χαμόγελο...

Στο τέλος της διαδρομής κάθεσαι κάτω από τον Πλάτανο...να ακούσεις την πολιτική άποψη ενός συντηρητικού «αντιρρησία συνείδησης»...και αράζεις χύμα απολαμβάνοντας ένα δροσιστικό κοκτέιλ Μοχίτο, μέχρι να σε βρεί το πρωινό με τις κόρες των ματιών σου διεσταλμένες...

Υ.Γ. Αυτό το καλοκαίρι να θυμηθούμε να κρατήσουμε δίπλα μας όσες «καταστάσεις» μας έκαναν να χαμογελάσουμε...Καλό υπόλοιπο διακοπών σε όλους!!!

Ενεργοί Δημότες Ανεμώτιας   

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΧΑΡΜΟΛΥΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ...

Το σκοτάδι κυκλώνει την Ανεμώτια και εμείς καθήμενοι στην αυλή του σπιτιού, ανάμεσα σε φούξια ανθούς περικοκλάδας και σε πρωτάκουστες αγχωτικές μελωδίες να ταξιδεύουν γύρω μας, καταβάλλουμε επίπονες προσπάθειες ώστε να καταλαγιάσουμε τη θλίψη μας..

Πικραμένες ψυχές θρηνούν την απουσία και ζητούν επειγόντως τον  «αιφνίδιο θάνατο»!! Ακούμε τον πόνο γύρω μας και προσπαθούμε να μισοκρύψουμε μέσα σε «φράσεις» τη δική μας απελπισία...

Και εκεί που αναρωτιώμαστε αν θα αντέξουμε μία ακόμη μελαγχολική αέναη νύχτα, ένα νέο συναίσθημα αυτό της «χαρμολύπης» έρχεται να μας τυλίξει και να μας δώσει μία «αδιευκρίνιστη υπόσχεση» για τις ημέρες που θα’ ρθουν....

Πραγματικά, όταν σκοτεινιάζει στην Ανεμώτια είναι μια περίεργη στιγμή!! Είναι η στιγμή που ενώ όλα φαίνονται να έχουν χαθεί...τότε εμφανίζεται η «ελπίδα» για να χρωματίσει με φωτεινά χρώματα τις γκρίζες σκέψεις μας.

Όπου να’ ναι, πολλά «καινούρια βλέμματα» θα εισβάλουν στο χωριό και οι «φορτισμένες σιωπές» του χειμώνα θα αναζητούν τρόπους έκφρασης και μετουσίωσης...

Θα υπάρξουν βέβαια στιγμές σιωπηλές που τα συναισθήματα δεν θα βρίσκουν λέξεις για να ειπωθούν και τότε μικρά και ασήμαντα γεγονότα θα βοηθούν ώστε να ξεπεραστεί η ντροπιαστική αμηχανία...

Ανάμεσα σε λαχτάρες, ερωτικές πνοές, παράπονα, επιθυμίες και όνειρα θα αναμένουμε την ολόγιομη άφιξη του Αυγουστιάτικου φεγγαριού, που το θολό και κατακκόκινο φως του, θα διώξει από τους δρόμους της Ανεμώτιας τις «Σκιές» και θα φωτίσει τις ψυχές των Ανθρώπων...

Υ.Γ. Ευπρόσδεκτος όποιος επιλέξει να μας ακολουθήσει, αρκεί να τηρεί και να σέβεται τους «Απαράβατους όρους» της «Ισορροπίας»...

Ενεργοί Δημότες Ανεμώτιας